در این مجموعه، 5 مقاله دربارهٔ دیابت و متابولیسم را مرور کنید و از هر مقاله به مطالعات مرتبط برسید.
براساس شواهد مقایسه‌ای غیرمستقیم کنونی، تیرزپاتاید و سماگلوتاید ممکن است اثرات محافظتی مشابهی بر پیامدهای قلبی عروقی در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ و بیماری قلبی عروقی داشته باشند.
مطالعه مقالهدر بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی که داروهای ضدروان‌پریشی دریافت می‌کنند، آگونیست‌های گیرنده GLP-1 می‌توانند به طور معناداری وزن، BMI، دور کمر و HbA1c را کاهش دهند و به کنترل عوارض متابولیک ناشی از درمان ضدروان‌پریشی کمک کنند. در میان داروهای بررسی‌شده، سماگلوتاید بیشترین اثربخشی را در کاهش وزن نشان داد، در حالی که عوارض گوارشی شایع‌ترین محدودیت درمان بودند.
مطالعه مقالهدر بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ و اختلال شناختی خفیف، درمان با سماگلوتاید طی ۲۴ ماه با بهبود نمرات شناختی (MoCA و DSST)، بهبود نسبی علائم افسردگی و کاهش مشاهده‌شده خطر پیشرفت به دمانس همراه بود. اگرچه این یافته‌ها امیدوارکننده‌اند، به دلیل طراحی مشاهده‌ای مطالعه باید آن‌ها را شواهد اولیه و نیازمند تأیید در مطالعات تصادفی‌سازی‌شده دانست.
مطالعه مقالهداروهای آگونیست گیرنده GLP-1 با بازگرداندن سلامت متابولیک، به بازیابی عملکرد محور تولیدمثلی در مردان مبتلا به چاقی و دیابت کمک می‌کنند، اما در مردان سالم فاقد اثرات تحریکی بر غدد جنسی هستند.
مطالعه مقالهمصرف داروهای GLP-1 در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ با کاهش خطر ابتلا به بیماری پارکینسون مرتبط است، اما این یافته‌ها تا زمان تأیید در کارآزمایی‌های بالینی، استفاده بالینی خارج از لیبل را برای پیشگیری از پارکینسون توجیه نمی‌کنند.
مطالعه مقاله